Birgun, celimsiz, kucuk bir KIZ cocugu, sokagin kosesine
oturmus; yiyecek, para, ya da alabilecegi herhangi bir sey
icin dileniyordu.
Uzerinde yirtik, pirtik giysiler vardi; yuzu gozu kir icinde
ve perisan bir haldeydi.
Kiz dilenirken, sokaktan genc, canli ve iyi gorunumlu bir adam
gecti. Kizi fark etmisti ama belli etmemek icin donup ikinci
kez bakmadi.
Buyuk ve luks evine, mutlu ve rahat âilesinin
yanina geldiginde, cok guzel hazirlanmis aksam sofrasi onu
bekliyordu.
Fakat az sonra dusunceleri tekrar o fakir kiza takiliverdi.
Duygulari bir seylere itiraz ediyordu. Sonra kolay yolu tercih
etti ve itirazlarini Allah’a yoneltti. Boyle durumlarin var
olmasina izin verdigi icin?!. Ve soyle bir cumleyle yakindi
icinden:
* ” Boyle bir seyin olmasina nasil musaade ediyorsun? Neden o
kucuk kiza yardim icin bir seyler yapmiyorsun Allâh’im?”
Sonra rûhunun derinliklerinden gelen bir cevap isitti:
* “Yaptim. Seni yarattim!”
**umarim bu hikaye birseyler anlatabilmistir bize..
Ben yapmayayım da kim yaparsa yapsın düşüncesi birçoğumuzda var. Elimizdeki imkanlar var, önümüze fırsatlar çıkıyorsa eğer ne duruyoruz o zaman?